Blog

Vandaag kwam Tito thuis na een dagje hiken. Hinkend op drie poten met een poot zo dik als een broodje hotdog. Het gebeurt vaker en we zijn er inmiddels aan gewend. En vaak antibiotica werkt op een gegeven moment niet meer, dus we proberen het nu anders. Met oplossingen uit grootmoeders tijd.

Witte koolbladeren om de zwelling. Groene klei met tea tree olie als pasta. Het ziet er niet fraai uit, maar Tito vindt het prima. Die ligt daar maar met z'n ingepakte poot alsof hij in Destiny Spa zit.

Het probleem is nu alleen de rust. Tito moet aan de ketting want die poot moet genezen. Maar buiten loopt de kudde. Tito hoort die schapen en de schaapherder fluit. Maar Tito kan nergens heen.

Dus hij huilt als een wolf. Lange uithalen naar de bergen — tot aan het kerkje van Shelcan hoorbaar, denk ik. De hele buurt weet nu dat Tito niet mee mag.

Maar goed, over een paar dagen mag de ketting los. Dan hinkt-ie wel weer achter die schapen aan. Tot die tijd: kool, klei, en wolvengehuil :-)

Mijn zuurdesemstarter groeide bijna uit de pot, dus ik besloot meerdere broden te bakken en ook weer eens een focaccia. Gisteravond heb ik het deeg een aantal keer gevouwen en daarna koel weggezet de hele nacht voor een lange bulk fermentatie.

Hoewel ik probeer niet teveel prijs te geven aan Frank over wat ik van plan ben, komt Frank mijn plannen toch te weten. Dat is niet handig want dan vraagt hij zowat elke vijf minuten wanneer het heerlijke knisperverse luchtige in olijfolie, knoflook, rozemarijn en Keltisch zeezout gedoopte heerlijkheid klaar is.

Deze keer vond ik het extra spannend om te maken omdat ik in plaats van alleen water ook wat zelfgebrouwen appelcider heb toegevoegd aan het deeg. Het idee om appelcider te maken kwam pardoes in mij op bij het maken van een appeltaart toen ik aardig wat schillen en klokhuizen over had. Het sapje ging lekker bubbelen, maar na een paar dagen begon ik te twijfelen of het niet onderweg was om azijn te worden. Azijn heb ik genoeg, dus ik heb het maar opgedronken en een gedeelte in het deeg verwerkt.

Het is tot nu toe mijn allerlekkerste focaccia ooit geworden. Terwijl ik dit schrijf schuift Frank het laatste nog warme stuk naar binnen. Het brood heeft niet eens de kans gehad om helemaal af te koelen :-)

Welkom bij de eerste blog van PasneserPark. :-) Hier delen we elke week een stukje uit ons leven in Shelcan, een bergdorp bij Elbasan in Centraal-Albanie waar niemand haast heeft en alles overmorgen kan.

Wat je hier kunt verwachten is verhalen over cultuurverschillen waar je soms van achterover slaat, want sommige dingen gaan hier net even anders dan je gewend bent. Over vers gestookte raki die buren langsbrengen in oude colaflessen. Over bergleven en dorpsleven en hoe wij als Nederlanders daar tussendoor proberen te navigeren.

We schrijven over onze hond Tito die graag meehelpt met de schapen van de onderbuurman en soms heel hard huilt naar de bergen omdat hij niet mee mag. Over onze katten Alpha en Besa die hun eigen avonturen beleven. En over kippen die eieren leggen op onverwachte plekjes, geiten van de buren, en dikke padden bij de vijver.

Je leest hier over moestuinieren en over permacultuur. Over bouwprojecten die niet altijd gaan zoals gepland. Over Albanese chaos, gedeukte Mercedessen, en oude brommers die tegen alle verwachtingen in nog rijden.

Over vrijwilligers die ons helpen met wat we niet alleen kunnen en voor de gezellige vibes. Die ons dingen leren en dingen van ons leren.

En dan zijn er de mensen om ons heen. Buren waar we koffie drinken en waar we rauwe melk, verse boter en andere lokale heerlijkheden kunnen kopen. De priester die regelmatig langskomt voor een raki bij Toli in het kroegje en daarna bij ons :-)

Je zou dit een sociaal experiment kunnen noemen. Nederlanders die proberen een glamping te runnen in een land waar niemand weet wat glamping is. Soms gaat het goed, soms wordt het een verhaal :-)