Blog

Sot Tito erdhi ne shtepi pas nje dite hiking. Duke calauar ne tre kembe me nje pute aq te trash sa nje sanduic hotdog. Ndodh shpesh dhe tani jemi mesuar. Dhe antibiotikët shpesh nuk funksionojne me pas nje kohe, keshtu qe po e provojme ndryshe tani. Me zgjidhje nga koha e gjyshes.

Gjethe lakre te bardha per enjtjen. Argjile jeshile me vaj te pemes se cajtit si paste. Nuk duket bukur, por Tito eshte mire me te. Ai thjesht shtrihet atje me puten e tij te mbeshthur sikur te ishte ne Destiny Spa.

Problemi tani eshte pushimi. Tito duhet te jete ne zinxhir sepse ajo pute duhet te sherohet. Por jashte po ec tuffa. Tito i degjon ato dele dhe bariu fishkellon. Por Tito nuk mund te shkoje askund.

Keshtu qe ai ulerin si ujk. Ulërimat e gjata drejt maleve — te degjueshme deri te kisha e vogel e Shelcanit, mendoj. E gjithe lagjja tani e di qe Tito nuk lejohet te shkoje.

Por mire, per disa dite zinxhiri mund te hiqet. Pastaj ai do te caloje perseri pas atyre deleve. Deri atehere: lakër, argjile dhe ulërimat e ujkut :-)

Maja ime e brumir po rritej pothuajse jashte kavanozit, keshtu qe vendosa te pjek disa buke dhe gjithashtu te bej perseri nje focaccia. Mbreme e palosa brumin disa here dhe pastaj e vendosa ne te ftohte gjithe naten per nje fermentim te gjate.

Edhe pse perpiqem te mos i tregoj shume Frank-ut per planet e mia, Frank perseri i zbulon planet e mia. Kjo nuk eshte e pershtatshme sepse pastaj ai pyet pothuajse cdo pese minuta se kur do te jete gati herezia e shijshme krokante e lehte e zhytur ne vaj ulliri, hudher, rozmarine dhe kripe detare kelte.

Kete here e gjeta vecanerisht emocionuese per ta bere sepse ne vend te vetem ujit shtova gjithashtu pak sidra molle te bere vete ne brum. Ideja per te bere sidra molle me erdhi papritur kur po beja nje byrek me molle dhe kisha mjaft lekure dhe berthama te mbetura. Lengu po bubullonte bukur, por pas disa ditesh fillova te dyshoja nese nuk ishte duke u bere uthull. Uthull kam mjaft, keshtu qe thjesht e piva dhe nje pjese e perpunova ne brum.

Eshte bere focaccia ime me e shijshme deri tani. Ndersa shkruaj kete, Frank po fut copen e fundit ende te ngrohte ne goje. Buka nuk pati as mundesi te ftohej plotesisht :-)

Miresevini ne blogun e pare te PasneserPark. :-) Ketu ndajme cdo jave nje cope nga jeta jone ne Shelcan, nje fshat malor prane Elbasanit ne Shqiperine Qendrore, ku askush nuk ka nxitim dhe gjithcka mund te behet pasneser.

Ajo qe mund te prisni ketu jane histori per dallimet kulturore qe ndonjehere te befasojne, sepse disa gjera funksionojne pak ndryshe ketu nga sa jeni mesuar. Per rakine e sapopjekur qe fqinjet e sjellin ne shishe te vjetra koka-kole. Per jeten malore dhe jeten fshatare dhe si ne si holandez perpiqemi te navigojme permes te gjithave.

Shkruajme per qenin tone Tito qe i pelqen te ndihmoje me delet e fqinjit dhe ndonjehere ulerin me ze te larte drejt maleve sepse nuk i lejohet te shkoje. Per macet tona Alpha dhe Besa qe kane aventurat e tyre. Dhe per pulat qe bejne veze ne vende te papritura, dhite e fqinjeve dhe bretkosat e trasha prane pellgut.

Do te lexoni ketu per kopshtarin e perimeve dhe permakulturen. Per projektet e ndertimit qe nuk shkojne gjithmone sipas planit. Per kaosin shqiptar, Mercedes-et e rrahur, dhe motorret e vjetra qe kunder te gjitha pritjeve ende ecin.

Per vullnetaret qe na ndihmojne me ate qe nuk mundemi ta bejme vete dhe per atmosferen e mire. Qe na mesojne gjera dhe mesojne gjera nga ne.

Dhe pastaj jane njerezit rreth nesh. Fqinjet ku pime kafe dhe ku mundemi te bleme qumesht te paperpunuar, gjalpe te fresket dhe shijeshmeri te tjera lokale. Prifti qe rregullisht kalon per nje raki te Toli ne kafene dhe pastaj te ne :-)

Kete mund ta quash nje eksperiment social. Holandezet qe perpiqen te drejtojne nje glamping ne nje vend ku askush nuk e di se cfare eshte glamping. Ndonjehere shkon mire, ndonjehere behet nje histori :-)